مثل همیشه صبح خیلی زود از خواب بیدار شد. روز مسابقه بود اما او امروز کمی دیرش شده بود. شاید به خاطر شام دیشبش بود. شاید هم به خاطر فیلمی که قبل از خواب دیده بود. شاید هم چک کردن ایمیلش؛یا شاید... به هر حال او امروز دیرش شده بود. زود دست و صورتش را شست و لباس هایش را پوشید. لباس سفید اتو کشیده و معطر و کفش های واکس زده آن هم صبح زود خیلی دوست داشتنی بود. کفش هایش را پوشید و خیلی آرام در را بست و از خانه خارج شد.چندنفس عمیق کشید. وارد کوچه که شد او هنوز نیامده بود. و این قوت قلب خوبی برای سعید بود. به سعید امید می داد که امروز برنده اوست. سر خیابان هم رسید و هنوز از او خبری نبود. همین طور که به راهش ادامه می داد صدای پرندگانی را که بالای درخت ها در جنب و جوش بودند و زودتر از سعید شروع به حرکت کرده بودند به گوشش می رسید.
        هوا هم نسبت به روزش که گاهی خیلی گرم می شد هوای مطبوعی بود. اطراف خیابان به سمت مسیر مسابقه، بودند کسانی که هنوز مشغول کار بودند و یک خسته نباشید و صبح بخیر جانانه خیلی به دلشان می چسبید. و سعید همچنان برنده بود.
        صد متری بیشتر به مسیر مسابقه نمانده بود. نود متر؛ هشتاد، هفتاد، شصت؛ ... بیست متری بیشتر به خط پایان نمانده بود که صدایی به گوشش رسید. صدای دوستش بود. او زودتر از سعید رسیده بود. با نوای حی علی الصلاتش به سعید اعلام کرد که امروز زودتر از سعید رسیده است.