سفارش تبلیغ
صبا ویژن
برترینِ فریضه ها و واجب ترین آنها برانسان، شناخت پروردگار و اقرار به بندگی اوست [امام صادق علیه السلام]
ستاره دریایی

 

من و همسر و پسرم علی تازه از شهرستان به قم برگشته بودیم و طبق روال گذشته در تمام آن جیب‌های زیادم تنها و تنها یک دویست تومانی بیش‌تر نبود؛ دقت کنید یک اسکناس دویست تومانی. با خودم می‌گفتم خوب است؛ با همین دویست تومان می‌توانم تعدادی نان سنگک بگیرم و با چیزهایی هم که در خانه داریم می‌خوریم تا وقت شهریه برسد و یا فرجی حاصل شود.

untitled-1.jpg

با تاریک شدن هوا، بلندگوهای مساجد ـ از ترس تاریکی شب ـ به تکاپو و اضطراب افتادند و ذکر هر روزشان را برای رهایی از تاریکی، نثار خانه‌های اطراف خود کردند، آماده رفتن به نماز جماعت شدم. بین دو نماز طبق عادت اهالی آن مسجد، مراسم کاسه‌گردانی اجرا می‌شد؛ به این صورت که وقتی کاسه، روبه‌روی هر کسی قرار می‌گرفت او مختار بود بین این‌که برای تأمین مخارج مسجد چیزی در کاسه بیاندازد و یا نیاندازد. طبق آیین «آسیاب به نوبت» کاسه در جلوی روی من قرار گرفت و شروع کرد برّ و برّ مرا نگاه کردن، و گویا از پشت تار و پود پارچه‌های لباسم، آن دویست تومانی را نشانه گرفته بود. وضعیت جالبی نبود از طرفی کاسه تیرش را رها کرده بود آن هم با تمام قدرتش به طوری که چیزی تا شکستن کمان، نمانده بود و تیر با سرعت سرسام‌آوری به سوی نشانه می‌تاخت و از سویی دیگر او تمام هست‌ونیست مرا نشانه رفته بود و می‌رفت که اثری از سنگک‌ها باقی نماند! هر طوری بود با کمک این آیات نویدبخش قرآن «من یتق الله یجعل له مخرجا و یرزقه من حیث لا یحتسب» و هم‌چنین «من جاء‌بالحسنه فله عشر امثالها» تصمیم خود را گرفتم و نشانه را به تیر و یا بهتر بگویم حق را به حق‌دار سپردم.
نماز که تمام شد برگشتم خانه، تلفن داشت خودش را می‌کشت که او را نجات دادم. در آن سوی تلفن، خواهر مادرشوهر زنم بود که صحبت می‌کرد. می‌گفت: با کاروانی از تهران برای زیارت آمده‌اند و چون وقت کافی ندارند ـ خدا را شکرـ می‌خواهند که ما برویم پیش‌شان حرم، تا ما را ببینند. سه نفری پریدیم پشت موتور و کوچه ?? خاکفرج را به مقصد صحن ایوان آیینه ترک گفتیم. به آن‌جا که رسیدیم بعد از سلام و احوال‌پرسی و صحبت از این در و از آن در، خداحافظی کردیم که برویم و آن‌ها را تعارف کردیم که بیایند و تعارف هم که از این بیش‌تر نمی‌شد. موقع خداحافظی همان خانمی که وصفش گذشت کیف پولش را باز کرد و یک اسکناس دوهزار تومانی در کف دست من گذاشت و گفت که این را به علی می‌دهم، و رفت. من در حالی‌که اشک در چشم‌هایم جمع شده بود با خودم گفتم «من جاء بالحسنه فله عشر امثالها» آن هم در کم‌تر از دو یا سه ساعت.
در این‌جا من با خدا شرط کرده بودم که من این دویست تومان را می‌دهم و ده برابرش را می‌خواهم، ولی اگر کسی بدهد و شرط نکند، آیا خداوند غنی مطلق و بی‌نیاز که هرگز خزانه‌اش خالی نمی‌شود و هرگز فقیر و درمانده نمی‌شود بیش‌تر از ده برابر و یا حتی بی‌نهایت نمی‌دهد؟!
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن      که خواجه خود روش بنده‌پروری داند.

محمدجواد ـ ز

منبع: کلوب دات کام



  • کلمات کلیدی :
  • محمد نوروزی ::: شنبه 89/7/10::: ساعت 5:0 عصر


    لیست کل یادداشت های این وبلاگ

    >> بازدیدهای وبلاگ <<
    بازدید امروز: 57
    بازدید دیروز: 122
    کل بازدید :441352

    >> درباره خودم <<
    ستاره دریایی
    مدیر وبلاگ : محمد نوروزی[155]
    نویسندگان وبلاگ :
    چلچله[35]

    به سراغ من اگر می آیید/ نرم و آهسته بیایید/ که مبادا ترک بردارد/ چینی نازک تنهایی من/ من 23 سال دارم و توی دانشگاه آزاد لاهیجان در حال تحصیل در رشته نرم افزار هستم . توی این وبلاگ مطالبی گلچین شده از وبلاگهای دیگه قرار داده میشه و همچنین حرفهای دلتنگیم رو بعضی وقتها اینجا میذارم

    >> پیوندهای روزانه <<

    >>دسته بندی یادداشت ها<<

    >>آرشیو شده ها<<

    >>لوگوی وبلاگ من<<
    ستاره دریایی

    >>لینک دوستان<<

    >>لوگوی دوستان<<







    >>اشتراک در خبرنامه<<
     

    >>طراح قالب<<